Half acht de wekker. Vandaag het plan om het stadje Volterra te bezoeken. Deze stad kan je redelijk oud noemen. Op de plaats waar al aan het begin van de IJzertijd (+/- 1000 voor onze jaartelling) de eerste nederzetting lag, vestigen zich in de 8ste eeuw de Etrusken. De stad die zij ‘Velathri’ noemden, groeide dankzij de aan mineralen rijke omgeving uit tot één van de belangrijkste leden van de Etruskische stedenbond.
De meer dan 7 km lange stadsmuur uit de 4de eeuw, waarvan een groot deel nog intact is, omvat een gebied dat ruim viermaal zo groot is als het middeleeuwse Volterra. Nadat het in de 3de eeuw een deel ging uitmaken van het Romeinse Rijk, bleef ‘Volaterrae’, zoals het door de Romeinen werd genoemd, een bloeiende stad totdat de burgeroorlogen in de 1ste eeuw veel verwoestingen aanrichten. Dat de stad daarna ook nog deelde in de voorspoed en welvaart die de regeerperiode van keizer Augustus met zich meebracht, blijkt uit het theater en de resten van het thermen die er zijn opgegraven. In de 5de eeuw werd Volterra een bisdom. De macht van de bisschoppen bereikte een hoogte punt in de 12de eeuw: zij sloegen hun eigen munten en spraken recht in het onder gezag vallende gebied. Maar ook in Volterra rees verzet tegen het bisschoppelijke gezag en riep een bovenlaag van rijke burgers en edelen een commune uit. Dat was het begin van een periode van felle interne twisten tussen vooraanstaande families, waarbij nu eens de Welfische, dan weer de Ghibellijnse partij de overhand kreeg. Het binnen halen van de ‘podestà’, in de 13de eeuwhaalde niets uit. In de 14de eeuw liep de strijd zo hoog op dat er in 1361 door één van de leidende families de hulp van Florence werd ingeroepen. Dit leidde in feite tot een machtsovername door de machtige Florentijnen.
Hoewel de ‘Volterrani’ diverse keren tegen hun overheersers in opstand kwamen (in 1472 moest de stad zich na een belegering van een maand overgeven, waarna Florentijnse huursoldaten zich over twee dagen lang te buiten gingen aan moord en plundering), was het met Volterra’s onafhankelijkheid gedaan. In 1530 werd de stad ingelijfd bij het hertogdom Toscane. Sinds die tijd was Volterra een Provinciestadje, dat geen rol van betekenis meer heeft gespeeld.
Genoeg geschiedenis les. Na het gezamenlijke ontbijt, zijn we rond kwart over negen vertrokken. De rit door dit adembenemende deel van Italië is een genot om doorheen te kruisen. Dit rit eindige na zo’n 45 minuutjes rijden bij de parkeerplaats onderaan de stad. Hier moesten we de 254 tellende trap omhoog. Voorsommige van ons viel dit een beetje tegen, terwijl een ander zich graag uitsloofde om de trap rennend omhoog te nemen. Boven aangekomen liepen we direct in het oude centrum van Volterra. Wat een schitterende stad is dit. De bouw is zoals je aan Italië denkt, oud, vervallen, maar toch zo schitterend. Na de leukste straatjes en steegjes gezien te hebben, was het tijd voor een lunch. Dit deden we bij Ristorante Il Porcellino. Hier werd een natje genomen en als lunch namen Nico en Tycho La Tagliatella Ragu, pasta met gemalen wagu vlees. Elsemieke had de spaghetti Portofino. Stephan, Thirza en Zoey hadden de spaghetti Carbonara. En Luuk had special voor hem gemaakte frietjes. Hierna zijn we op ons gemak naar de auto’s gelopen en terug gereden naar de camping.
Op de camping hebben we ons vermaakt met…..huh….niks doen. Rond kwart voor zeven zijn we naar Casale Marittimo om te eten bij La Pergola. Een leuk karakteristiek kleine restorante. Hier zijn we begonnen met antipasto van bruschetta en een plank met diverse heerlijke Italiaanse lekkernijen. Als diner kozen Elsemieke, Nico en Stephan voor risotto di funghi. Bianca had de risotto di mare. Zoey had de pizza margarita, Tycho de Crudo, Thirza had gnocchi met een heerlijke saus. En onze grote vriend Luuk een kleine pizza. Maar De dag voor Luuk was net even te veel geweest en was er klaar mee. Dus het dessert werd overgeslagen. Terug op de camping werd nog even gechilled onder de luifel en rond half 12 gingen de laatste waterpas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten